Het beheer van verwilderde kattenkolonies is uitgegroeid tot een van de belangrijkste kwesties op het gebied van dierenbescherming in Spanje. Steeds meer gemeenten, op grond van Wet 7/2023 betreffende de bescherming van dierenrechten en -welzijn, implementeren programma's gebaseerd op de TNR-methode (vangen, steriliseren, terugplaatsen) . Dit systeem, dat wordt erkend als de meest effectieve methode voor de ethische beheersing van zwerfkattenpopulaties, is sterk afhankelijk van de inzet van vrijwilligers die dagelijks voor deze dieren zorgen. De implementatie ervan is echter niet uniform en zowel de vooruitgang als de tekortkomingen blijven het dagelijks leven van deze kolonies beïnvloeden.
De afgelopen maanden hebben verschillende gemeenten belangrijke stappen gezet om de coördinatie tussen overheidsinstanties en vrijwilligers te versterken , terwijl andere gemeenten financieringsmogelijkheden hebben gemist. De combinatie van staatsregelgeving, provinciale middelen en lokale inzet creëert een divers landschap voor ethisch beheer dat een gedetailleerde analyse verdient.
Teruel: meer geaccrediteerde vrijwilligers en een recordaantal sterilisaties
De gemeenteraad van Teruel heeft onlangs 79 vergunningen verstrekt aan personen die bevoegd zijn om te helpen bij het beheer van verwilderde kattenkolonies, een stijging ten opzichte van de 62 vergunningen die twee jaar geleden werden verleend. Tijdens de ceremonie, voorgezeten door burgemeester Emma Buj, werd benadrukt dat de stad al een pionier was op dit gebied, zelfs voordat de nationale wetgeving werd aangenomen. Momenteel beheert de gemeente 57 kolonies en heeft dankzij de TNR-methode (vangen, steriliseren en terugplaatsen) 545 katten gesteriliseerd tijdens de laatste campagne , een aantal dat door wethouder voor Volksgezondheid en Dierenbescherming Julio Esteban als "buitengewoon" werd omschreven.
Esteban herinnerde katteneigenaren ook aan hun wettelijke verplichtingen, zoals het chippen van katten, sterilisatie vóór de leeftijd van zes maanden en het verbod om katten vrij te laten rondlopen. Hij waarschuwde dat het niet naleven van deze regels het beheer van de kattenkolonies belemmert en de effectiviteit van gemeentelijke programma's vermindert. Rosa María Antón, namens de verzorgers, sprak haar dankbaarheid uit voor de institutionele erkenning en riep op tot meer vrijwilligers om de continue zorg voor elke kolonie te waarborgen, vooral tijdens vakanties of ziektegevallen.
Orio: nieuwe rollen en protocollen voor een beter georganiseerd management.
In Baskenland heeft de gemeenteraad van Orio een stap voorwaarts gezet in de organisatie van haar programma voor ethisch kattenbeheer. Een van de nieuwe ontwikkelingen is de creatie van de functie van 'kolonievoeder' , een vrijwilliger die verantwoordelijk is voor een specifieke kolonie en de dieren dagelijks voert en in de gaten houdt. Daarnaast is er een protocol opgesteld met de lokale politie om meldingen van burgers over nieuwe katten of incidenten door te geven, en is er een overeenkomst getekend met de Katu Alai-vereniging om sterilisatiecampagnes en adopties te coördineren.
De gemeente heeft ook afspraken gemaakt met twee dierenklinieken om TNR-interventies (vangen, steriliseren en terugplaatsen) te faciliteren. Volgens de gemeenteraad is dit alles bedoeld om de zorg voor zwerfkatten te verbeteren en een harmonieuze samenleving tussen de bewoners te bevorderen . Het werk van vrijwilligers, die jarenlang zonder formele structuur voor de kolonies zorgden, wordt nu ondersteund door een robuustere organisatie.
Albacete: 150.000 euro voor 68 gemeenten
De provinciale raad van Albacete heeft de oproep tot aanvragen voor subsidies voor het beheer en de bestrijding van verwilderde kattenkolonies afgerond en het volledige budget verdeeld over 68 gemeenten. De subsidies, die variëren van € 767 tot € 3.580 per gemeente, vereisen dat ten minste 30% van het budget wordt besteed aan sterilisatie. Daarnaast worden er aanvullende maatregelen gefinancierd, zoals vaccinatie, ontworming, chippen en voorlichtingscampagnes.
De afgevaardigde voor Milieu, José Antonio Gómez, benadrukte dat deze subsidies bedoeld zijn om gemeenten, met name kleinere gemeenten die niet in staat zouden zijn om zelfstandig aan de Dierenwelzijnswet te voldoen, een "vangnet en uitgebreide ondersteuning" te bieden . Dit initiatief, dat nu in het derde jaar loopt, is uitgegroeid tot een voorbeeld van institutionele samenwerking in de provincie.
El Campello: de gemiste kans
Niet alle gemeenten maken gebruik van de beschikbare middelen. In El Campello heeft Esquerra Unida-Unides Podem aan de kaak gesteld dat de gemeenteraad voor het tweede jaar op rij geen provinciale subsidie heeft aangevraagd voor de bestrijding van verwilderde kattenkolonies. Raadslid Pedro Mario Pardo noemde de situatie "beschamend" en wees erop dat andere gemeenten in de regio, zoals Alicante, San Vicente del Raspeig en Mutxamel, wel gebruik hebben gemaakt van deze fondsen, die in de regio L'Alacantí in totaal meer dan €40.000 bedragen.
De groep bekritiseert het gebrek aan actie en stelt dat dit een negatieve impact heeft op zowel het dierenwelzijn als het gemeenschapsleven . Ze waarschuwt dat zonder voortdurende sterilisatieprogramma's de kattenpopulatie exponentieel zal groeien, wat tot nog grotere problemen zal leiden. De zaak El Campello laat zien dat, ondanks bestaande regelgeving en financiering, politieke wil een bepalende factor blijft.
CHA stelt het transfermodel in Zaragoza ter discussie.
In Zaragoza heeft de Aragonese Unie (CHA) ondertussen haar bezorgdheid geuit over de mogelijke vervanging van het bestaande model voor het behoud van kattenkolonies in het gebied door een model gebaseerd op het verplaatsen van katten naar gemeentelijke voorzieningen. Ana Lasierra, coördinator van CHA-Zaragoza, stelde dat "kattenkolonies geen stedenbouwkundig probleem zijn dat kan worden opgelost door katten van de ene naar de andere plek te verplaatsen ", en betoogde dat ze deel uitmaken van de stedelijke biodiversiteit.
De controverse ontstond na de aankondiging van de bouw van een nieuw asiel naast het gemeentelijk dierenbeschermingscentrum, naast het bestaande asiel in El Guano. CHA eist dat de gemeenteraad duidelijkheid verschaft over hoeveel kolonies verplaatst zullen worden en wat de garantie is dat ze terugkeren naar hun oorspronkelijke locaties. De organisatie benadrukt dat dierenbescherming niet beperkt mag blijven tot asielen , maar prioriteit moet geven aan het behoud van kolonies in gebieden waar al een goed functionerend netwerk van vrijwilligers bestaat.
Kortom, het beheer van verwilderde kattenkolonies in Spanje kent zowel successen als tegenslagen. Terwijl gemeenten zoals Teruel en Orio hun programma's versterken met meer vrijwilligers en middelen, en provinciale raden zoals Albacete geld vrijmaken om de naleving van de wet te vergemakkelijken, lopen andere lokale raden, zoals El Campello, belangrijke financiering mis. Tegelijkertijd blijft het debat over de vraag of katten in hun natuurlijke omgeving moeten blijven of naar afgesloten ruimtes moeten worden verplaatst, voortduren, zoals blijkt uit het standpunt van de Aragonese Unie (CHA) in Zaragoza. Wat wel duidelijk is, is dat samenwerking tussen overheidsinstanties, vrijwilligers en burgers essentieel is voor het bereiken van een ethisch en duurzaam model dat dierenwelzijn en harmonieus samenleven in buurten garandeert.
